„S A I H A” - Przemyśl

Historia karate

Podziały w Kyokushin


Masutatsu Oyama twórca Kyokushin stworzył światową Organizację
Kyokushinkai IKO ( International Karate Organization ). Była ona do momentu jego śmierci w 1994 roku największą organizacją sztuk walki na świecie. Obecnie uległa podziałowi na kilka mniejszych, głównie w wyniku sporów między dyrektorami, liderami - bliskimi współpracownikami, przyjaciółmi Oyamy ,
w większości członkami kwatery głównej. Wszyscy oni są kompetentnymi karatekami z olbrzymim bagażem doświadczeń mających podobne prawa do nazwy Kyokushin oraz emblematów tej organizacji . W śród zawirowań prawnych wokół testamentu Oyamy i braku porozumienia w sprawie wyboru osoby będącej następcą Oyamy na stanowisku kierownika organizacji i dążeniach innych liderów
do usamodzielnienia powstały na bazie Kyokushin nowe organizacje, które używają tej samej nazwy i tej samej daty założenia- 1953r.

 

Najbardziej liczące się organizacje Kyokushin to obecnie:

 

  1. Kyokushinkaikan (IKO1) - kierowana przez Shokei Matsui - w Polsce szefem jest Andrzej Drewniak 7 Dan.
  2. Kyokushinkan - kierowana przez Hatsuo Royama - w Polsce szefem jest Bogdan Jeremicz 5 Dan
  3. Shinkyokushinkai (IKO2) - kierowana przez Kenji Midori - w Polsce Jacek Baranowski - 3 Dan
  4. Kyokushin Kai kan (IKO3) - kierowana przez Yoshikazu Matsushima -w Polsce Roman Kucfir 3 Dan
  5. Kyokushin Kai Kan Tezuka Group (IKO4) - kierowana przez Toru Tezuka - szefem w Polsce Eugeniusz Stanisławek 5 Dan
  6. Kyokushin Union (IKO5) - kierowana przez Kazuyuki Hasegawa
  7. Oyama Karate - kierowane przez Shigeru Oyama - w Polsce szefem jest Jan Dyduch 7 Dan

 

IFK Kyokushinkai - kierowana przez Steve Arneil


Szefem w Polsce jest Bronisław Szuszkiewicz 2 Dan po rezygnacji Piotr Szeligowski 4 Dan Organizacja powstała jeszcze za życia Oyamy w 1991roku. Spór dotyczył nowych przepisów statutu IKO (system tzw. Branch chiefs) oraz nadawania stopni powyżej 2 Dan tylko w Japonii. Nadmienić trzeba , iż do roku 1991 nie odbyły się żadne Mistrzostwa Japonii ani świata obejmujące rywalizację kobiet. Pierwsze próby zmian tego stanu przeprowadziła EKO za prezydentury Steve Arneil (lata 1987-1991).
 

 

Podział Kyokushin stał się faktem, co dowodzi raz jeszcze , iż nic nie jest stałe,a jedno czego możemy być pewni to zmian , które nastąpią czy z nami czy bez nas. Obrona starego porządku i negowanie faktów zazwyczaj doprowadza do konfliktów i izolacji dojo czy nawet całych organizacji . Jednak w początkowej fazie podziałów IKO zrodziło wiele konfliktów i urazów zarówno w Japonii jak i innych krajach. Na różne sposoby jedni próbowali udowodnić drugim ,że tylko oni mają monopol posiadania na wyłączność Kyokushin . Z czasem jednak zaakceptowali nowe realia.


Sytuacja wszystkich ćwiczących Kyokushin Karate na świecie i w Polsce znacznie się poprawiła. Aktualnie każdy karateka ma możliwość wyboru Organizacji światowej IKO. Bez względu na to czy jest posiadaczem stopnia szkoleniowego czy też jest posiadaczem stopnia mistrzowskiego lub jest instruktorem. Szansę do powrotu na łono Kyokushin mają również ci którzy z różnych przyczyn odeszli do innych organizacji.
 

 

Osoby które wpisały się w budowę potęgi Kyokushin :

 


Jon Bluming :
Opuścił IKO w 1967 będąc posiadaczem 6-go Dana, później w 1980 założył własną organizację, którą nazwał : "Kyokushin Budokai".
Mike Ganci : Opuścił IKO w 1975 i założył własną organizację, którą nazwał : " Mushin Karate-Do".
Gerry Bryan : Opuścił IKO w 1975 i założył własną organizację, którą nazwał : " Tsuyoi-Ryu ".
Todashi Nakamura : Opuścił IKO w 1976, i założył organizację znaną teraz jako : "World Seido Karate Organization" (WSKO) z siedzibą w USA.
Kenji Kurosaki : Opuścił IKO w 1976. Trenował z Masutatsu Oyamą pod okiem mistrza Yamaguchi w Gojo Ryu Karate Dojo, uważa się, że Kenji Kurosaki był zaangażowany w rozwój Kyokushin Karate.
Yoshiji Soeno : Opuścił IKO w 1978, założył "World Karate Association Shidokan".
Hideyuki Ashihara : Opuścił IKO w in 1979. W 1980 założył "New International Karate Organization" (NIKO), która dla większości jest znana jako Ashihara Karate.
Hoosain Narker : Opuścił IKO w 1979 i około 1985 założył "Ashihara Karate International" (A.K.I.).
Kazuyoshi Ishii : Opuścił IKO w 1980 i stworzył swój własny styl znany jako : "Seido-Kaikan" z siedzibą w Osace. Mistrz Ishii jest odpowiedzialny za jeden z najpopularniejszych turniejów - "K-1 Grand Prix".
David Cook: Opuścił IKO około 1982 i później rozwijał styl Ashihara w Europie.
Joko Ninomiya: Opuścił IKO w ???? i w 1988 stworzył własny system zwany "Enshin Karate" z siedzibą w USA.
Steve Arneil: Opuścił IKO w 1991 i założył "International Federation of Karate" (IFK).


Jest jeszcze wielu innych którzy zaczynali w IKO a później odeszli aby założyć własne systemy i organizacje.

 

 

Co symbolizują poszczególne kolory pasów w karate?

 

 

W filozofii dalekiego wschodu pojawia się pojęcie hara, jest to miejsce na ciele człowieka (podbrzusze, okolice pępka), gdzie według wierzeń Japończyków i Chińczykówków gromadzi się energia qi. Energia ta wyzwalana poprzez medytację zen wykorzystywana jest w niektórych stylach walki m.in. w aikido, kung fu, uważa się nawet, że właściwe stosowanie poznawanych
w czasie treningu technik, jest uzależnione od umiejętności panowania nad energią wyzwalaną
w hara. Zgodnie z tymi przekonaniami zawiązanie pasa ponad centrum energii qi jest symbolicznym gestem oznaczającym połączenie siły umysłu
i ciała.
Idea kolorowych pasów wywodzi się z judo, uzyskanie kolejnego pasa było tam uzależnione od subiektywnej oceny nauczyciela. Do karate przeniósł ją Gichin Funakoshi, który wprowadził też system egzaminacyjny, jako obiektywny sposób sprawdzenia wiedzy i umiejętności adepta ubiegającego się o kolejny stopień.
Zdobywanie kolejnych pasów to symbol drogi, którą podąża człowiek, każdy kolor to kolejne zadanie i wyzwanie, któremu musi sprostać uczeń, aby stać się mistrzem. Im jest się dalej na tej drodze, tym większe jest pragnienie by codzienny trening pogłębiać szczegółową wiedzą.
 


CZERWONY PAS


Adept rozpoczynający trening otrzymuje biały pas/ juniorzy czerwony pas. Po kilku miesiącach treningu i zdaniu pierwszego egzaminu, uczeń otrzymuje prawo noszenia czerwonego pasa z dwoma pagonami czarnymi co oznacza 10 kyu. Trening czerwonego pasa związany jest z koordynacją i równowagą ruchu, poczuciem stabilności, poznawaniem i nauką kontrolowania własnego ciała, postawy, ułożeniem stóp i pracy nóg. W niektórych krajach pas ten się pomija i uczniowie otrzymują od razu pas niebieski.


NIEBIESKI PAS


To nowe wyzwanie dla ucznia. W Japonii ten etap nazywa sie mizu-iro-obi - "stopień koloru wody". Symbolizuje płynność przepływającej wody. Woda pozostaje niezmienna bez względu na to, czy jest cicho szemrzącym strumieniem, spienioną rzeką, czy oceaniczną falą. Woda nie stawia oporu, zawsze ustępuje z drogi, ale tylko po to, by otoczyć i wypełnić. Dostosowuje się do kształtu filiżanki i miękko poddaje się twardej skale, po to by po jakimś czasie ją skruszyć... Trening błękitnego pasa to nauka miękkości, elastyczności, koordynacji techniki i wyczucia ciosu przeciwnika, dostosowania się do niego. To także przezwyciężenie pokusy, aby zmniejszyć intensywność treningu, uciec od monotonii i jednostajności. To pierwsza poważna lekcja panowania nad sobą i stanem swojego umysłu. Prawdziwie niebezpieczny jest ten, kto nie okazuje gniewu! 

 
ZÓŁTY PAS


W karate kyokushin uczeń, który zda egzamin na szóste kyu otrzymuje pas żółty. Kolor zółty wiąże się z elementem ognia. Związany jest z punktem, o którym tak dużo się mówi w japońskiej filozofii i samurajskiej tradycji sztuk walki. To szczególne miejsce, umieszczone w dolnej części brzucha jest magazynem psychicznej i fizycznej energii człowieka. Każdy, kto pragnie zdobyć ten pas, powinien sobie uświadomić, że siła mentalna jest nie mniej ważna od fizycznej. Prawdziwa siła zależy, bowiem od mentalnej stymulacji i pracy umysłu nad ciałem. Karate, to coś więcej niż rozwój fizyczny.

 

 

KOLORY WYŻSZYCH STOPNI

 

 

ZIELONY PAS


Zieleń jest mieszaniną żółtego (element ognia) i niebieskiego (element powietrza i wody). Zielony pas, lub trzecie i czwarte kyu to nauka panowania nad sobą i rozwijanie pozytywnego stosunku do ludzi i świata. Trudność tego etapu polega na tym, aby z całą mocą uświadomić sobie, że siła bez mądrości i współczucia jest jedynie destrukcją. To czas, w którym trzeba zrozumieć, że nigdy nie pozna się całej prawdy i, że we wszystkim, co nas otacza kryje się znacznie więcej niż mogą dostrzec oczy. Zielony pas to dojrzałość, mądrość i miłość.


BRĄZOWY PAS


Brązowy pas znakomicie czuje swoje ciało, doskonale opanował wszystkie techniki. Potrafi wyjaśnić je młodszym kolegom jasno i precyzyjnie. Spokój i jasność płyną z własnego doświadczenia. Brązowy to mieszanina czerwonego, żółtego i niebieskiego - zadanie "brązowego pasa" to zachowanie równowagi między ciałem, umysłem i duchem.


CZARNY PAS


Czarny jest kolorem siły. Powiązany z kolorem ciemnoniebieskim wykracza poza fizyczność i cielesność. Każdy, kto otrzymał czarny pas powinien wejrzeć w siebie, zadając sobie pytanie - czy jest dostatecznie dojrzałym, zdając sobie sprawę ze stanu własnego umysłu. Można oszukać wszystkich, lecz nie siebie. Zostało jeszcze wiele do zrobienia. Mistrzem zostaje ten, kto nie zaprzestaje wysiłku! 
 

 

Opracowanie na podstawie Cameron Quinn
"The Budo Karate of Mas Oyama " 

 

Skąd się wzięło karate

 

Karate jest sztuką walki. Za twórcę sztuk walki uważa się buddyjskiego mnicha Bhodidarma, który przybył w 525 r. n.e. z Indii do Chin. Stworzył on system różnorodnych ćwiczeń, które w połączeniu ze specjalnym sposobem oddychania utworzyły sztukę samoobrony oraz koncentracji. W południowej części Chin powstał z jego inicjatywy klasztor Shao-Lin. Właśnie tam rozpowszechniał swój sposób walki (Shorin Kempo) oraz system medytacji buddyjskich - ZEN. Pierwszym wielkim mistrzem był Chang Sanfeng, który z wielkim zaangażowaniem ćwiczył znane techniki walki Shao-Lin. Postanowił doprowadzić umiejętności do perfekcji i stworzyć swój własny styl walki. Jego techniki były bardziej płynne i dopracowane. Każdy ruch miał swoje zastosowanie. Inspiracją dla Changa była obserwacja walki żurawia z wężem, która stała się podstawą teorii punktu i koła, na której opiera się dzisiejsze Karate. Z czasem sztuki walki stawały się coraz bardziej powszechne, aż w końcu w latach 1604-1609 zaczęły przenikać poza granice Chin ( m.in. do Mongolii, Korei i na archipelag Ryu-Kyu). W 1609 r. po porażce japońskiego rodu Satsuna z rodem Tokugawa rozpoczyna się okupacja wyspy Okinawa. Okupacja wysp trwa 250 lat. Zostaje wprowadzony zakaz posiadania broni. W ten sposób rozwinęła się walka wręcz jako rodzaj obrony przed bandytami. Systemy walki z Okinawy nazwano Okinawa-Te , powstały z połączenia różnych styli Chuan-Fa i Tode. Dopiero w 1901r. Karate przestało być tajemną wiedzą. W 1916r. mistrz Gichin Funakoshi przybył z Okinawy do Tokio, i stworzył nowoczesny system Karate w Japonii. W Meijiro powstało pierwsze DOJO . Wielcy wojownicy stworzyli wiele różnych szkół, systemów, technik oraz medytacji, każda z własnymi zasługami i błędami. Jeden z największych przedstawicieli japońskiego karate jest Masutatsu Oyama. Specjalne metody treningowe służące rozwijaniu koncentracji i siły wewnętrznej, na jakie natknąć się można w jego szkole, są niezwykle podobne do tych, jakie rozwinął Gogen Yamaguchi. Oba zresztą systemy mają swoje źródła w ćwiczeniach charakterystycznych dla buddyjskiej sekty zen.